Na pierwszą lekcję tańca można przynieść wiele lat doświadczenia i ani jednego poprawnego kroku. Radość życia zaczyna się czasem od przyjęcia tej sytuacji bez urazy do siebie. Ktoś pokaże, my spróbujemy, pomylimy się i powtórzymy. W dorosłym życiu, pełnym spraw wymagających biegłości, warto zostawić miejsce również na taką naukę.
Radość życia potrzebuje naszego udziału
„pracujmy na radość życia” — mówi dr Danuta Myłek. Tango jest dla niej własnym zajęciem, przyjemnością ruchu i spotkaniem z muzyką. Po sześciu dekadach pracy nadal się uczy, pisze, znajduje czas na koncerty i życie towarzyskie. W tym przykładzie doświadczenie idzie w parze z gotowością do poznawania kolejnych rzeczy.
Łatwo zainteresować się cudzą pasją. Obejrzeć występ, wysłuchać opowieści, pomyśleć, że też chcielibyśmy spróbować. Dalej zaczyna się część, której nikt za nas nie wykona: wybór zajęć, ustalenie terminu, przyjście na pierwszą lekcję. Przyjemność ma wtedy szansę stać się własnym przeżyciem.
Początkujący też ma prawo do satysfakcji
Człowiek przyzwyczajony do zawodowej sprawności może wymagać od siebie zbyt wiele także w czasie wolnym. Ledwo zacznie nowe zajęcie, już sprawdza, czy ma talent i czy idzie mu wystarczająco dobrze. Pierwsza trudność staje się oceną predyspozycji, choć często mówi tylko tyle, że dotąd tego nie robiliśmy.
Nauka tańca daje prostą okazję, by zmienić ten sposób oceniania siebie. Zapamiętany krok, wyczuty rytm czy udana próba z drugą osobą mogą być wystarczającym powodem do zadowolenia. Drobny postęp łatwiej zauważyć, gdy porównujemy go z własnym początkiem. Warto dać sobie kilka spotkań, zanim rozstrzygniemy, czy chcemy kontynuować.
Zainteresowanie zasługuje na konkretny termin
Jak znaleźć miejsce na odkładaną pasję? Wybrać pierwszy dostępny termin, dopasować go do swoich możliwości i ustalić niewielki zakres na początek. Jedne zajęcia pozwalają sprawdzić, jak czujemy się w nowej sytuacji; kolejna wizyta daje szansę poznać ją lepiej. Tak powstaje własne doświadczenie, na podstawie którego można zdecydować, co dalej.
Obowiązki zwykle przychodzą z terminem i czyimś oczekiwaniem. Własne zainteresowania trzeba potraktować równie konkretnie. Wieczór przeznaczony na tango, koncert albo spotkanie z bliskimi łatwo oddać kolejnej sprawie, jeśli uznamy go z góry za mniej ważny. Tymczasem właśnie na te zajęcia powołujemy się często, mówiąc o życiu, jakie chcielibyśmy prowadzić.
Nie trzeba od razu umieć tańczyć. Trzeba pojawić się na pierwszej lekcji i pozwolić sobie na drugi krok.