Doświadczenie nie musi kończyć się zdaniem: „Ja już swoje wiem”. Uczenie się przez całe życie wymaga jednak zgody na to, że coś jeszcze nas zaskoczy, a nowa wiedza skłoni do zmiany przyzwyczajeń. Po sześciu dekadach pracy dr Danuta Myłek nadal znajduje miejsce na naukę, pisanie, tango, muzykę i spotkania z ludźmi. Taki przykład daje powód, by przyjrzeć się również własnej codzienności.
Uczenie się przez całe życie wymaga miejsca na zmianę
„Ja w swoim życiu, co nowego tam odkryję, to wszystko zmieniam” — mówi dr Danuta Myłek. W tym zdaniu wiedza ma następstwo: człowiek zaczyna postępować inaczej. Samo zainteresowanie tematem przychodzi łatwiej. Można przeczytać książkę, wysłuchać rozmowy, zapisać trafną uwagę, a następnego dnia wrócić do wszystkich dawnych zwyczajów.
Jak przełożyć uczenie się na codzienność? Wybrać jedną rzecz, którą chcemy lepiej poznać, i określić, co z tą wiedzą zrobimy. Przy nauce tańca będzie to udział w zajęciach i ćwiczenie; przy uprawie roślin — przygotowanie doniczki, zasianie i obserwowanie, co z tego wyrasta. Konkret pozwala odróżnić zamiar od rozpoczętej pracy.
Ciekawość daje zajęcie także poza pracą
Zawodowe doświadczenie może być ogromne, a obok wciąż pozostają dziedziny, w których zaczynamy od podstaw. Trzeba wtedy pozwolić sobie na nieporadność: pomylić krok, zadać proste pytanie, poprosić kogoś o pokazanie czynności. To bywa trudne właśnie dla osób przyzwyczajonych do roli tych, które wiedzą i potrafią.
Dr Danuta Myłek opowiada również o ogrodzie, którego jej brakuje po przeprowadzce do Warszawy, i o roślinach uprawianych na balkonie. Ten przykład ma praktyczny sens: zainteresowanie można rozwijać w warunkach, które rzeczywiście mamy. Skromniejsza przestrzeń zmienia skalę zajęcia, ale zostawia możliwość działania i poznawania.
Radość życia ma swój codzienny wymiar
Słowa „jestem bardzo szczęśliwym człowiekiem” padają w opowieści o uczeniu się, pracy, ruchu i relacjach. Wyrażają zadowolenie z prowadzonego życia. Sześć dekad pracy jest tu ważnym tłem: obok zgromadzonego doświadczenia nadal istnieje apetyt na kolejne zajęcia i spotkania. Dla czytelnika to zaproszenie do poszukania własnych zainteresowań, odpowiadających jego możliwościom i temperamentowi.
W kalendarzu zwykle najpierw zapisujemy obowiązki. Warto wpisać do niego również konkretny termin na coś, czego chcemy się nauczyć — zanim kolejny raz zabraknie na to czasu.