Zrywane niedojrzałe, żeby dłużej leżały. Kamil Andrzejczyk o smaku owoców

O odcinku

Owoce zbierane dwa–trzy tygodnie wcześniej, zanim dojrzeją, żeby dłużej wytrzymały w przechowywaniu — o takiej praktyce opowiada sadownik Kamil Andrzejczyk. W czwartej części naszej rozmowy pokazuje, gdzie rozchodzą się interes handlarza i przyjemność człowieka, który chce po prostu zjeść smaczne jabłko, gruszkę czy śliwkę.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Kontakt do Pana Kamila Andrzejczyka:

tel. 500 625 932

📘 Facebook

https://www.facebook.com/DziadkowySadTradycjiSmak

ZOSTAŃMY W KONTAKCIE

Krzysztof Strobel

🌐 Strona i artykuły

https://strobel.pl

📘 Facebook

https://www.facebook.com/profile.php?id=100078521840488

💼 LinkedIn

https://www.linkedin.com/in/krzysztofstrobel

🎬 TikTok

https://www.tiktok.com/@krzysztof.strobel

☕ Wirtualna Kawa:

Jeśli cenisz te rozmowy, możesz wesprzeć powstawanie kolejnych, stawiając wirtualną kawę.

https://buycoffee.to/strobel

Dziękuję za wsparcie!

„Czyli to jest towar dla handlarza, nie dla nas” — pada w rozmowie. Owoc ma przetrwać drogę, chłodnię i oczekiwanie na kupującego. Kamil opisuje inną kolejność: czeka na dojrzałość, zbiera i dostarcza klientom. Ten wybór ma swoją cenę. Jak mówi, jego owoce mogą poleżeć kilka dni, ale nie nadają się do tak długiego przetrzymywania. Smak i wygoda obrotu handlowego stawiają producentowi różne wymagania.

Kamil prowadzi Dziadkowy Sad Tradycji Smak w Brzozowie Starym pod Sochaczewem. W finale rozmowy wracamy do tego, po co wybrał właśnie taki sposób pracy. Opowiada o dojrzałych gruszkach, wiśniach deserowych i śliwkach, które zaskakują ludzi przekonanych, że tych owoców nie lubią. Przywołuje klientkę, która zrobiła konfitury z jego wiśni z myślą o zimie, a zjadła je w ciągu miesiąca.

Jest też konkretny przykład jabłka Ligol. Kamil porównuje zielone, wcześnie zebrane owoce ze swoimi, które pozostawia do dojrzałości. Mówi o starej podkładce, czyli części drzewa, na której zaszczepiono odmianę, i o ośmiu latach oczekiwania na pierwszy owoc. Za nazwą odmiany kryje się więcej niż napis na skrzynce: sposób prowadzenia sadu, czas i moment zbioru.

Rozmawiamy również o zaufaniu. „Moją siłą nie jest reklama w internecie, tylko polecenia” — mówi Kamil. Opowiada, że najpierw zdobywał klientów, jeżdżąc z owocami po Polsce, a dopiero później założył konto na Facebooku. Ci sami ludzie pomagają mu przetrwać trudne sezony. W jego relacji klient staje się przyjacielem, a zakup owoców początkiem znajomości, która trwa dłużej niż jedna dostawa.

Wracamy do kredytów, lat słabych zbiorów i gospodarstw, które z zewnątrz wyglądają na zamożne. Kamil mówi też o stresie, zdrowiu i doświadczeniach swoich klientów. Zachęca do odwiedzania małych producentów: możliwość sprzedaży na miejscu ogranicza konieczność kolejnych dalekich wyjazdów. Za dostawą pod drzwi stoi przecież czyjś czas, paliwo i noc spędzona w samochodzie.

Na koniec owoce trafiają na stół. Próbujemy śliwek, rozmawiamy o ich soczystości i strukturze. Potem pojawia się historia sąsiada, który przez lata jadł czereśnie Kamila, aż dowiedział się o robakach. Ta opowieść prowadzi do pytania, co uznajemy za dobry owoc i jak bardzo nasze oczekiwania wobec wyglądu wpływają na sposób produkcji.

Kamil pokazuje także koszt własnego wyboru: ręczne przebieranie zbiorów z mamą, odrzucanie zepsutych owoców i mniejszą wydajność. Smaczne owoce na stole są wynikiem tej pracy. W tym finale spotykają się wszystkie wcześniejsze wątki: uprawa, pieniądze, niezależność producenta i to, co ostatecznie dostaje kupujący.

Który owoc pamiętasz ze smaku, który dziś najtrudniej Ci odnaleźć?

Krzysztof Strobel — podcast. Nowe odcinki co tydzień.

Wybierz fragment