Ktoś jechał za szybko, ktoś zachował się nierozsądnie, ktoś powinien dostać nauczkę. Z tej perspektywy kolejna kara wygląda jak porządkowanie świata. Własne życie wyobrażamy sobie gdzieś obok, poza zasięgiem reguły, którą właśnie poparliśmy.
Prof. Mariusz Miąsko mówi: „tworzycie więzienie przez prawo, przez regulacje”. Zwraca się także do obywateli. W jego diagnozie drakońskie mandaty służą łupieniu ludzi i temperowaniu całych populacji, „żeby się nie wychylali”. Sankcja nałożona na jednego człowieka staje się lekcją dla pozostałych. Profesor podkreśla, że ta lekcja sięga również poza drogę.
Pokusa uregulowania wszystkiego bierze się z obietnicy świata, w którym zniknie ryzyko. Profesor doprowadza tę obietnicę do absurdu: prędkość można ograniczyć do zera, a człowiek i tak może złamać nogę, wysiadając z samochodu. Każde kolejne ograniczenie zostawi jakiś margines niepewności. Jeśli sam jego widok wystarcza do żądania następnego zakazu, temu procesowi nigdy nie zabraknie uzasadnienia.
Warto przyjrzeć się chwili, w której zadowolenie z cudzej kary zastępuje nam ocenę samej reguły. To właśnie wtedy najłatwiej przeoczyć jej zasięg. Przepis zostaje na dłużej niż oburzenie, które pomogło go przyjąć. I będzie obowiązywał również wtedy, gdy po drugiej stronie znajdziemy się my.
Cały odcinek na kanale YT - Krzysztof Strobel