Ktoś zaostrza przepis, ktoś inny musi od nowa ułożyć sobie dzień, pracę, życie rodziny. Nawet jeśli niczego nie zawinił. Sam podpis pod regulacją nie sprawia, że jej autor rozumie, co właśnie zrobił ludziom.
Prof. Mariusz Miąsko pokazuje to na przykładzie odebrania samochodu. W opisanej przez profesora sytuacji skutki ponosi cała rodzina: matka zostaje bez środka transportu do szkoły, sklepu czy lekarza. Przepis dosięga więc także tych, którzy nie popełnili przewinienia. Ich niewinność nie przywróci im samochodu ani nie zawiezie dziecka na wizytę.
Właśnie tutaj kończy się wygodna opowieść o stanowczości państwa. Podnieść karę potrafi każdy, kto umie dopisać zero. Pomyśleć o wszystkich jej skutkach jest trudniej. Prawodawca powinien wykonać tę trudniejszą pracę przed uchwaleniem przepisu. Jeżeli jej nie wykona, jego brak wyobraźni staje się cudzym problemem. I cudzym kosztem.
Parlamentarzyści i urzędnicy utrzymują się z pieniędzy obywateli. To zobowiązanie do służby, a nie wykupione prawo do zarządzania naszym życiem według własnego uznania. Tymczasem w mechanizmie, który krytykuje profesor, obywatel finansuje aparat, a potem sam ponosi skutki jego bezmyślności. Płaci za stworzenie przepisu i płaci za to, czego przy jego tworzeniu nie przemyślano. Podwójny rachunek za cudzą niekompetencję.
Od człowieka żąda się, żeby znał przepisy i przewidywał skutki swoich działań. Tego samego trzeba wymagać od ludzi, którzy te przepisy ustanawiają. Jeżeli władza umie rozliczać obywatela z każdego przeoczenia, niech zacznie od własnych. Podatnik nie finansuje parlamentu po to, żeby garstka ludzi mogła bezmyślnie ograniczać życie milionom.
Cały odcinek na kanale YT - Krzysztof Strobel