I nie ma w tym przesady — telefon za telefonem, pilna sprawa, zakupy, jeszcze coś do załatwienia. Dopiero gdy spróbujesz odtworzyć dzień, pojawia się drobna nieścisłość: śniadanie przy stole, podróż w samochodzie, praca przy biurku. Tempo było wysokie. Większość drogi pokonały myśli.
Dr Danuta Myłek w naszej rozmowie zwraca uwagę na pracę mięśni, która pomaga przemieszczać limfę. Układ limfatyczny nie ma jednej centralnej pompy odpowiadającej sercu; ruch mięśni wspomaga przepływ płynu. W tym świetle poranne ćwiczenia nabierają konkretnego znaczenia. Łatwiej zrozumieć, po co się ruszać, kiedy wiemy, w czym ten ruch uczestniczy.
Najbardziej interesuje mnie moment, w którym takie wyjaśnienie zmienia sposób patrzenia na zwykły dzień. W moich rozmowach szukam mechanizmów, dzięki którym można zauważyć coś dotąd oczywistego, a przez to niemal niewidocznego. „Jestem aktywny” — mówimy. Czasem opisujemy w ten sposób liczbę obowiązków. Ciało ma jednak własny sposób liczenia i nie każdą wysłaną wiadomość zalicza do spacerów.
Wyobraź sobie rozmowę telefoniczną, którą regularnie odbywasz przy biurku. Nie zaglądasz wtedy do dokumentów, niczego nie zapisujesz, nie potrzebujesz ekranu. Mimo to siadasz, bo telefon dzwoni, a krzesło stoi tam od lat. Dopiero pytanie „czy muszę przy tym siedzieć?” odsłania drobny nawyk. Tę samą rozmowę możesz odbyć, chodząc. Żaden obowiązek nie przybywa, żaden nie wypada z planu.
Spójrz w ten sposób na swój jutrzejszy poranek. Wybierz jedną czynność, przy której siedzenie jest przyzwyczajeniem, i sprawdź, czy możesz wykonać ją w ruchu. Być może okaże się, że w napiętym planie dnia jest już miejsce na trochę chodzenia. Dotąd po prostu zajmowało je krzesło.
Cały odcinek na kanale YT - Krzysztof Strobel l