Oglądasz je, sprawdzasz świeżość, czasem płacisz więcej, żeby kupić lepsze. W domu nastawiasz zupę, a kiedy na powierzchni pojawia się piana, zbierasz ją łyżką. Przy zakupie było kilka świadomych decyzji. Przy garnku wystarczył odruch.
Prof. Bożena Muszyńska w naszej rozmowie zatrzymuje się właśnie przy tej czynności. Wyjaśnia, że gorąca woda pomaga wydobywać z grzybów rozpuszczalne polisacharydy, w tym beta-glukany. Z ich obecnością wiąże pienienie się zupy i mówi: „Tego nie wyrzucamy, bo to jest to co najcenniejsze”. Wywar, który chcemy uporządkować, okazuje się miejscem, do którego przechodzą składniki grzybów. Ładniejszy wygląd nie rozstrzyga jeszcze, czy lepiej przygotowaliśmy posiłek.
Przypomnij sobie, skąd wiesz, że pianę trzeba zebrać. Może robiła tak mama albo babcia. Może zobaczyłeś to przy gotowaniu innej zupy i odtąd stosujesz ten sam ruch przy każdej. Tak uczymy się wielu kuchennych czynności: najpierw obserwujemy ręce, dopiero później — jeśli w ogóle — pytamy o powód. Domowa instrukcja przechodzi z pokolenia na pokolenie. Uzasadnienie czasem zostaje w poprzedniej kuchni.
W moich rozmowach o żywności szukam właśnie takich miejsc, w których wiedza może zmienić konkretną decyzję. Etykieta mówi nam o produkcie, ale jego dalszy los rozstrzyga się także podczas przechowywania, gotowania i podawania. Możemy długo szukać wartościowego składnika, a potem nie zauważyć chwili, w której sami go usuwamy. Dlatego pytanie „co kupować?” dobrze uzupełnić drugim: „co robię z tym później?”.
Przy następnej zupie grzybowej zatrzymaj się na moment przed zebraniem piany. Zapytaj siebie, jaki efekt chcesz osiągnąć i skąd wiesz, że właśnie ta czynność do niego prowadzi. Być może masz konkretny powód. Być może po raz pierwszy zauważysz, że dotąd gotowała za Ciebie pamięć. Łyżka jest dobrym narzędziem. Warto tylko wiedzieć, jakie zadanie jej powierzamy.
Cały odcinek na kanale YT - Krzysztof Strobel