I chyba właśnie tego było mi trzeba.
Jestem tu nowy.
Piszę to z przyjemnością, bo rzadko już w dorosłym życiu człowiek ma okazję wejść do miejsca, które nie wymaga od niego natychmiastowego hałasu. A takie właśnie wrażenie zrobił na mnie Substack.
Jakby ktoś na chwilę uchylił drzwi do pokoju, w którym nie trzeba od razu podnosić głosu, żeby w ogóle zaistnieć.
Bardzo to sobie cenię.
Żyjemy przecież w epoce, która ma do człowieka jedną podstawową prośbę: mów szybciej. Krócej. Mocniej.
Najlepiej od razu tak, żeby dało się to pociąć na kilka formatów, podpisać chwytliwym zdaniem i wypchnąć dalej, zanim myśl zdąży dojrzeć do własnego sensu.
Mam z tym od dawna pewien kłopot.
Lubię media. Lubię kamerę, mikrofon, rozmowę, publiczny obieg myśli. Przez wiele lat byłem związany z radiem, później z biznesem, handlem, zarządzaniem, światem FMCG i wszystkim tym, co dzieje się między człowiekiem, decyzją, pieniądzem, językiem i odpowiedzialnością.
Dziś buduję nowy rozdział: wideo podcast, markę osobistą, projekt Harmony i przestrzeń do rozmowy z ludźmi, którzy niekoniecznie chcą już żyć cudzym gotowym scenariuszem.
Ale im dłużej jestem w komunikacji, tym mocniej widzę jedną rzecz.
Nie każda myśl nadaje się do rolki.
Nie każda prawda mieści się w poście.
Nie każda refleksja dobrze znosi tempo, które dziś uchodzi za naturalne.
Niektóre rzeczy trzeba napisać wolniej.
I chyba właśnie po to tu jestem.
Raz w tygodniu będę wysyłał newslatter.
Czasem będzie wyrastał z tematów, które pojawiają się u mnie na YouTube, czasem z rozmów, które prowadzę, czasem z obserwacji świata, języka, rynku, jedzenia, ludzi i ich osobliwych prób radzenia sobie z rzeczywistością.
Ale tutaj chcę schodzić głębiej.
Nie interesuje mnie wyłącznie to, co się wydarzyło. Interesuje mnie, co z tego wynika.
Nie interesuje mnie sama opinia. Interesuje mnie mechanizm.
Nie interesuje mnie poza. Interesuje mnie człowiek, który zostaje, kiedy poza już opadnie.
Będę więc pisał o komunikacji, ale nie tylko o niej. O biznesie, ale nie takim z prezentacji. O jedzeniu, ale nie w tonie kaznodziejskim. O zmianie, początku od nowa, dojrzałości, wpływie języka na myślenie, wpływie rynku na charakter i wpływie życia na to, co człowiek odważa się w końcu powiedzieć własnym głosem.
Zapewne będzie tu trochę więcej osobistej refleksji niż gdzie indziej. Nie dlatego, że człowiek z wiekiem chce się robić bardziej liryczny.
Raczej dlatego, że po pewnym czasie zaczyna rozumieć, iż bez osobistej stawki tekst szybko staje się tylko elegancko ubraną pustką.
Tego chciałbym uniknąć.
Jeśli więc jesteś tutaj, bo trafiłeś z YouTube’a, z LinkedIna, z Facebooka albo po prostu z ciekawości, witam Cię serdecznie.
Mam nadzieję, że będzie to miejsce, do którego warto wracać nie z odruchu, tylko z potrzeby.
Tam będziemy się widzieć w ruchu.
Tutaj chciałbym, żebyśmy spotykali się w skupieniu.
Serdecznie pozdrawiam
Krzysztof Strobel