Dzieciństwo.
Dom.
Relacje.
Głosy, które słyszałeś jako dziecko.
To wszystko rzekomo już minęło.
Masz firmę.
Masz rodzinę.
Masz odpowiedzialność.
Masz kalendarz wypchany po brzegi.
Więc po co wracać do czegoś, co wydarzyło się trzydzieści albo czterdzieści lat temu?
W rozmowie z Krzysztofem Sobczakiem pada odpowiedź niewygodna, ale zasadnicza:
bo to wcale nie minęło.
To tylko zmieniło kostium.
Dzisiejsze przeciążenie bardzo często nie zaczyna się w Excelu.
Nie zaczyna się w zarządzie.
Nie zaczyna się nawet w aktualnym kryzysie.
Zaczyna się dużo wcześniej.
W miejscu, w którym człowiek nauczył się, że ma być grzeczny, silny, niewymagający, przydatny.
Że ma nie przeszkadzać.
Że ma nie czuć za mocno.
Że ma zasłużyć na aprobatę.
A potem z tym pakietem idzie w dorosłość i buduje życie.
Buduje firmę.
Buduje związki.
Buduje pozycję.
Buduje wizerunek człowieka, który ogarnia.
Tylko problem polega na tym, że niezaopiekowany ból nie znika dlatego, że nauczyłeś się dobrze funkcjonować.
On wraca.
W napięciu.
W bezsenności.
W rozdrażnieniu.
W samotności.
W poczuciu, że wszyscy czegoś od ciebie chcą, a ty sam już nie wiesz, czego chcesz.
Sobczak nazywa rzecz po imieniu:
jesteśmy społeczeństwem DDD.
To zdanie może brzmieć ostro.
Ale jego siła nie bierze się z efektu.
Bierze się z trafności.
Bo my naprawdę jesteśmy społeczeństwem ludzi, którzy nauczyli się funkcjonować mimo braku ciepła, mimo chaosu, mimo przemocy, mimo emocjonalnego opuszczenia.
I wielu z nas przez lata myli to funkcjonowanie z życiem.
To nie jest to samo.
Można być skutecznym i wewnętrznie opuszczonym.
Można być podziwianym i chronicznie samotnym.
Można być liderem, founderem, prezesem, głową rodziny, a jednocześnie nie mieć jednego miejsca, w którym wolno po prostu powiedzieć:
jest mi ciężko.
I tu ta rozmowa robi się naprawdę mocna.
Bo Sobczak nie sprzedaje psychologicznego lukru.
Nie opowiada bajki, że od smutku dochodzi się do szczęścia jak po schodach.
I nie mówi z pozycji bezpiecznego obserwatora.
Dziś prowadzi praktykę pomocy psychologicznej.
Pracuje z ludźmi, którzy przychodzą już ze swoim przeciążeniem, samotnością, wypaleniem i rozpadem.
Jego kompetencje są więc nie tylko teoretyczne.
Są przepuszczone przez własny kryzys i przez codzienny kontakt z cudzym cierpieniem.
On mówi coś dojrzalszego:
od smutku dochodzi się do prawdy.
Do autentyczności.
Do życia, w którym wreszcie nie trzeba udawać, że nic nie boli.
To jest różnica fundamentalna.
Nie chodzi o to, żeby stać się bardziej „pozytywnym”.
Chodzi o to, żeby przestać prowadzić wojnę z własnym doświadczeniem.
Bo kiedy człowiek nie daje sobie prawa do smutku, do złości, do zmęczenia, do potrzeby bliskości, to nie staje się silny.
Staje się odcięty.
A odcięcie ma swoje rachunki.
Czasem płacą je relacje.
Czasem organizm.
Czasem sen.
Czasem uzależnienia.
Czasem to dziwne życie „na regulatorach”, w którym telefon, alkohol, zakupy, dopamina, ciągłe zajęcie albo kolejny projekt nie służą już życiu, tylko znieczuleniu.
W tej rozmowie bardzo mocno została też pokazana samotność.
Nie jako nastrój.
Jako mechanizm niszczący.
Samotność lidera.
Samotność faceta, który wszystkich ogarnia, ale sam nie ma komu powiedzieć, że jest mu źle.
Samotność człowieka, który jest w środku pełnego życia, a jednak nie ma gdzie położyć ciężaru.
I może dlatego najmocniejszy fragment tego odcinka nie dotyczy żadnej wielkiej teorii.
Dotyczy prostego doświadczenia:
że druga osoba, która nie ocenia, tylko jest, potrafi czasem zrobić więcej niż cała technika zarządzania sobą.
To jest bardzo niewygodna prawda dla świata, który ubóstwia samowystarczalność.
Bo okazuje się, że dorosłość nie polega na tym, żeby wszystko unieść samemu.
Dojrzałość polega raczej na tym, żeby wiedzieć, kiedy nie trzeba już grać nieomylnego.
Krzysztof Sobczak dorzuca do tego jeszcze jedną rzecz, bardzo praktyczną.
Nie wielką filozofię, tylko cztery pytania, które potrafią uratować człowieka przed kolejną głupią decyzją:
czy jestem głodny?
czy jestem zły?
czy jestem samotny?
czy jestem zmęczony?
Niby proste.
Ale ilu ludzi podejmuje dziś decyzje, podpisuje kontrakty, wchodzi w konflikty, otwiera butelkę czegoś mocniejszego, bierze kolejny projekt albo psuje sobie relacje, nie sprawdzając nawet tych czterech rzeczy?
To jest właśnie ten paradoks.
Ludzie potrafią zarządzać firmami, zespołami, budżetami i strategią.
A nie potrafią zrobić podstawowego przeglądu siebie.
I właśnie dlatego ten odcinek uważam za tak potrzebny.
Nie dlatego, że jest efektowny.
Tylko dlatego, że rozcina jedno z największych kłamstw dorosłego życia:
że można bezkarnie ignorować siebie i dalej dobrze żyć.
Nie można.
Można tylko przez jakiś czas dobrze wyglądać.
Jeśli coś w tobie od dawna dopomina się o uwagę, jeśli żyjesz bardziej z napięcia niż z kontaktu, jeśli wszystko działa, ale ty coraz słabiej czujesz sens, to obejrzyj tę rozmowę z Krzysztofem Sobczakiem.
Nie po to, żeby dostać ładną pociechę.
Po to, żeby usłyszeć coś trudniejszego i przez to bardziej uczciwego.
Że czasem początkiem zmiany nie jest nowy plan.
Tylko zgoda na to, że coś w tobie od dawna czeka, aż wreszcie przestaniesz to zagłuszać.
Link do odcinka: jest tu
